ignoscere

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg ignoscere dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
īgnōscere
praesens activa infinitivus īgnōscō
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /iːgˈnoːs.ke.re/(classice)
Syllabificatio phonetica: īg·nōs·ce·re — morphologica: i-gnosc-ere

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
Titus Livius
-58…+17
P. Ovidius Naso
-42…+18
Lucius Annaeus Seneca
-3…+65
antiq. class.class.class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (58 a.C.n. / 696 a.u.)

  • quod me saepe accusas cur hunc meum casum tam graviter feram, debes ignoscere, cum ita me adflictum videas ut neminem umquam nec videris nec audieris. nam quod scribis te audire me etiam mentis errore ex dolore adfici, mihi vero mens integra est. atque utinam tam in periculo fuisset! —Epistolae ad Atticum Ciceronis [1]

class.

  • Eam tum, aequato iure omnium, licentiam quaerentes, libertatem aliorum in suam vertisse servitutem inter se conquerebantur: regem hominem esse, a quo impetres, ubi ius, ubi iniuria opus sit; esse gratiae locum, esse beneficio; et irasci et ignoscere posse; inter amicum atque inimicum discrimen nosse; leges rem surdam, inexorabilem esse, salubriorem melioremque inopi quam potenti; nihil laxamenti nec veniae habere, si modum excesseris; periculosum esse in tot humanis erroribus sola innocentia vivere. —Ab urbe condita Titi Livii [2][3]

class.  (12-16 p.C.n.)

  • Cetera sit sospes cultorum turba tuorum,
in quibus, ut populo, pars ego parva fui.
Me miserum, si tu verbis offenderis istis
nosque negas ulla parte fuisse tuos!
Idque sit ut verum, mentito ignoscere debes.
Nil demit laudi gloria nostra tuae.
Quis se Caesaribus notus non fingit amicum? —Epistulae ex Ponto Ovidii Nasonis [4][3]

class.

  • Haec omnia non veniae, sed clementiae opera sunt. Clementia liberum arbitrium habet; non sub formula, sed ex aequo et bono iudicat; et absolvere illi licet et, quanti vult, taxare litem. Nihil ex his facit, tamquam iusto minus fecerit, sed tamquam id, quod constituit, iustissimum sit. Ignoscere autem est, quem iudices puniendum, non punire; venia debitae poenae remissio est. Clementia hoc primum praestat, ut, quos dimittit, nihil aliud illos pati debuisse pronuntiet; plenior est quam venia, honestior est. —Ad Neronem caesarem de clementia Senecae [5]

Fontes

  1. Marcus Tullius Cicero - Epistolae ad Atticum. (The Latin Library): Liber tertius. 12 [2] — ignoscere
  2. 2.0 2.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber II, caput 3 — ignoscere
  3. 3.0 3.1 3.2 Vicicitatio: ignoscere.
  4. 4.0 4.1 Publius Ovidius Naso - Epistulae ex Ponto. (Bibliotheca Augustana): Liber primus, 7: Messalino, versus 19 — ignoscere
  5. Lucius Annaeus Seneca - Ad Neronem caesarem de clementia. (Universitas Turicensis):  Tomus / Liber II. 7 — ignoscere