ignoscere

Discretiva

ignoscere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
īgnōscere	—	praesens	activa	infinitivus	īgnōscō

Appellatio pronuntiatusque

API: /iːgˈnoːs.ke.re/

(classice)

Syllabificatio phonetica: īg·nōs·ce·re — morphologica: i-gnosc-ere

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

antiq.

class.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (58 a.C.n. / 696 a.u.)

• quod me saepe accusas cur hunc meum casum tam graviter feram, debes ignoscere, cum ita me adflictum videas ut neminem umquam nec videris nec audieris. nam quod scribis te audire me etiam mentis errore ex dolore adfici, mihi vero mens integra est. atque utinam tam in periculo fuisset! —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• Eam tum, aequato iure omnium, licentiam quaerentes, libertatem aliorum in suam vertisse servitutem inter se conquerebantur: regem hominem esse, a quo impetres, ubi ius, ubi iniuria opus sit; esse gratiae locum, esse beneficio; et irasci et ignoscere posse; inter amicum atque inimicum discrimen nosse; leges rem surdam, inexorabilem esse, salubriorem melioremque inopi quam potenti; nihil laxamenti nec veniae habere, si modum excesseris; periculosum esse in tot humanis erroribus sola innocentia vivere. —Ab urbe condita Titi Livii

class.  (12-16 p.C.n.)

• Cetera sit sospes cultorum turba tuorum,

in quibus, ut populo, pars ego parva fui.

Me miserum, si tu verbis offenderis istis

nosque negas ulla parte fuisse tuos!

Idque sit ut verum, mentito ignoscere debes.

Nil demit laudi gloria nostra tuae.

Quis se Caesaribus notus non fingit amicum? —Epistulae ex Ponto Ovidii Nasonis

class.

• Haec omnia non veniae, sed clementiae opera sunt. Clementia liberum arbitrium habet; non sub formula, sed ex aequo et bono iudicat; et absolvere illi licet et, quanti vult, taxare litem. Nihil ex his facit, tamquam iusto minus fecerit, sed tamquam id, quod constituit, iustissimum sit. Ignoscere autem est, quem iudices puniendum, non punire; venia debitae poenae remissio est. Clementia hoc primum praestat, ut, quos dimittit, nihil aliud illos pati debuisse pronuntiet; plenior est quam venia, honestior est. —Ad Neronem caesarem de clementia Senecae