Jump to content

iacto

E Victionario

Notatio

[+/-]

A iacio

Verbum transitivum

[+/-]

iact|ō, -āre, -āvi, -ātum

  1. saepe iacere

Coniugatio

[+/-]
Radix praesens iact-
Praesens indicativum
act. sing. plur. pass. sing. plur.
I. iactō iactāmus I. iactor iactāmur
II. iactās iactātis II. iactāris iactāminī
III. iactat iactant III. iactātur iactantur
Imperativus
act. iactā iactāte pass. iactāre iactāminī
Imperativus futurus
II. iactātō iactātōte II. iactātor
III. iactātō iactantō III. iactātor iactantor
Praesens subiunctivum
act. sing. plur. pass. sing. plur.
I. iactem iactēmus I. iacter iactēmur
II. iactēs iactētis II. iactēris iactēminī
III. iactet iactent III. iactētur iactentur
Imperfectum indicativum
act. sing. plur. pass. sing. plur.
I. iactābam iactābāmus I. iactābar iactābāmur
II. iactābās iactābātis II. iactābāris iactābāminī
III. iactābat iactābant III. iactābātur iactābantur
Imperfectum subiunctivum
act. sing. plur. pass. sing. plur.
I. iactārem iactārēmus I. iactārer iactārēmur
II. iactārēs iactārētis II. iactārēris iactārēminī
III. iactāret iactārent III. iactārētur iactārentur
Futurum indicativum
act. sing. plur. pass. sing. plur.
I. iactābō iactābimus I. iactābor iactābimur
II. iactābis iactābitis II. iactāberis iactābiminī
III. iactābit iactābunt III. iactābitur iactābuntur
Radix perfecta iactāv-
Perfectum indicativum
act. sing. plur.
I. iactāvī iactāvimus
II. iactāvistī iactāvistis
III. iactāvit iactāvērunt
Perfectum subiunctivum
act. sing. plur.
I. iactāverim iactāverīmus
II. iactāverīs iactāverītis
III. iactāverit iactāverint
Plusquam perfectum indicativum
act. sing. plur.
I. iactāveram iactāverāmus
II. iactāverās iactāverātis
III. iactāverat iactāverant
Plusquam perfectum subiunctivum
act. sing. plur.
I. iactāvissem iactāvissēmus
II. iactāvissēs iactāvissētis
III. iactāvisset iactāvissent
Futurum perfectum
act. sing. plur.
I. iactāverō iactāverimus
II. iactāveris iactāveritis
III. iactāverit iactāverint
Infinitivi
act. pass.
praes. iactāre iactārī
perf. iactāvisse
Participia
praes. iactāns, -antis
perf. iactātus, -a, -um
fut. iactātūrus, -a, -um
Gerundia et supina
subst. iactandum, -ī
adiect. iactandus, -a, -um
supina iactātum, iactātū

Translationes

[+/-]

Germanice

schleudern de

Discretiva

iacto dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Modus flexurae originis
iactō casus dativus singularis · genus masculinum participii iactus
iactō casus ablativus singularis · genus masculinum participii iactus
iactō casus dativus singularis · genus neutrum participii iactus
iactō casus ablativus singularis · genus neutrum participii iactus

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈjak.toː/(classice)
Syllabificatio phonetica: iac·tō — morphologica: iact-o

Loci

[+/-]
Marcus Terentius Varro
-116…-27
C. Plinius Secundus
23-79
P. Cornelius Tacitus
55-117
Apuleius
ca. 125-170
antiq. class. I IIII III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

  • Non in terra in sationibus servata analogia? Nec cuius modi in praeterito tempore fructuum genera reddidit, similia in praesenti reddit, et cuius modi tritico iacto reddidit segetes, sic hordeo sato proportione reddidit parilis? Non, ut Europa habet flumina lacus, montis campos, sic habet Asia? —De lingua Latina Varronis [1][2]

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

  • bruma non vagantur; ubicumque deprehensi, usque ad aequinoctium ibi hibernant. iidem saepe navigia velis euntia comitantes mira quadam dulcedine per aliquot horarum spatia et passuum milia a gubernaculis spectantur, ne tridente quidem in eos saepius iacto territi. quidam eos, qui hoc e thynnis faciant, pompilos vocant. —Naturalis historia Plinii [3][2]

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

  • Isdem diebus Sex. Papinius consulari familia repentinum et informem exitum delegit, iacto in praeceps corpore. causa ad matrem referebatur, quae pridem repudiata adsentationibus atque luxu perpulisset iuvenem ad ea quorum effugium non nisi morte inveniret. —Annales P. Cornelii Taciti [4][2]

saec. II.

  • Nam et quantulumcumque ingenium meum iam pridem pro captu suo hominibus notius est, quam ut indigeat novae commendationis, et gratiam tuam tuorumque similium malo quam iacto, magisque sum tantae amicitiae cupitor quam gloriator, quoniam cupere nemo nisi vere [putem] potest, potest autem quivis falso gloriari. —Florida Apulei [5][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Terentius Varro - De lingua Latina. Liber nonus, XX. p. 27 — iacto
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Vicicitatio: iacto.
  3. 3.0 3.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber tertius, cap. 15, [101] — iacto
  4. 4.0 4.1 Publius Cornelius Tacitus - Annales sive ab excessu divi Augusti libri XVI. (The Latin Library): Liber VI. [6.49] — iacto
  5. 5.0 5.1 Apuleius - Florida. (The Latin Library): Caput XVII. — iacto