Jump to content

gerundi

E Victionario

Discretiva

gerundi dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

gerundī

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
gerundī
activa gerundium­ genitivo gerō (gerere)
Forma Modus flexurae originis
gerundī casus genitivus singularis · genus masculinum gerundivi gerundus
gerundī casus genitivus singularis · genus neutrum gerundivi gerundus
gerundī casus nominativus pluralis · genus masculinum gerundivi gerundus
gerundī casus vocativus pluralis · genus masculinum gerundivi gerundus
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /geˈrun.diː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ge·run·dī — morphologica: ger-und-i
Formae aliae
[+/-]

gerundi

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Modus flexurae originis
gerundi forma pluralis · genus masculinum substantivi gerundio
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /d͡ʒeˈrundi/
Syllabificatio phonetica: ge·run·di — morphologica: gerund-i

Loci

[+/-]
Titus Livius
-58...+17
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Grata ea legatio barbaro fuit; conlocutusque cum legatis de ratione belli gerundi, ut veterum militum verba audivit, quam multarum rerum ipse ignarus esset ex comparatione tam ordinatae disciplinae animum advertit. tum primum, ut pro bonis ac fidelibus sociis facerent, oravit ut duo legationem referrent ad imperatores suos, unus apud sese magister rei militaris restaret: rudem ad pedestria bella Numidarum gentem esse, equis tantum habilem; —Ab urbe condita Titi Livii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber XXIV, caput 48, [4] — gerundi
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: gerundi.