finiturus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /fiːniːˈtuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fī·nī·tū·rus — morphologica: finit-ur-us

Notatio

← Latine: fīniō (fīnīre)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
fīnītūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	fīniō (fīnīre)

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (post 1 a.C.n.)

• heu facinus! non est hostis metuendus amanti;

quos credis fidos, effuge, tutus eris.

cognatum fratremque cave carumque sodalem:

praebebit veros haec tibi turba metus.

finiturus eram, sed sunt diversa puellis

pectora: mille animos excipe mille modis.

nec tellus eadem parit omnia; vitibus illa

convenit, haec oleis; hac bene farra virent. —Ars amatoria Ovidii Nasonis