finiendo

Discretiva

finiendo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
fīniendō	—	—	activa	gerundium­	dativo	fīniō (fīnīre)
fīniendō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	fīniō (fīnīre)

Forma	Modus flexurae	originis
fīniendō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi fīniendus
fīniendō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi fīniendus
fīniendō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi fīniendus
fīniendō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi fīniendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /fiːniˈen.doː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fī·ni·en·dō — morphologica: fin-iend-o

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Dabit hoc Zenoni Polemo, etiam magister eius et tota illa gens et reliqui, qui virtutem omnibus rebus multo anteponentes adiungunt ei tamen aliquid summo in bono finiendo. Si enim virtus digna est gloriatione, ut est, tantumque praestat reliquis rebus, ut dici vix possit, et beatus esse poterit virtute una praeditus carens ceteris, nec tamen illud tibi concedetur, praeter virtutem nihil in bonis esse ducendum. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis

class.

• ibi curatione Heraeorum Nemeorumque suffragiis populi ad eum delata quia se Macedonum reges ex ea civitate oriundos referunt, Heraeis peractis ab ipso ludicro extemplo Aegium profectus est ad indictum multo ante sociorum concilium. ibi de Aetolico finiendo bello actum ne causa aut Romanis aut Attalo intrandi Graeciam esset. —Ab urbe condita Titi Livii