fandus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈfandus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: fan·dus — morphologica: f-and-us

Notatio

← Latine: for (fārī)

Gerundivum

fandus

1. Quod quis debet fari.

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
fandus	—	—	passiva	gerundivum­	nominativo	for (fārī)

Nomen adiectivum

fand|us, -a, -um

1. Qui dici potest, adeoque iustus.

Declinatio

positivus singularis				positivus pluralis
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.	masc.	fem.	neut.
nom.	fandus	fanda	fandum	nom.	fandī	fandae	fanda
gen.	fandī	fandae	fandī	gen.	fandōrum	fandārum	fandōrum
dat.	fandō	fandae	fandō	dat.	fandīs	fandīs	fandīs
acc.	fandum	fandam	fandum	acc.	fandōs	fandās	fanda
abl.	fandō	fandā	fandō	abl.	fandīs	fandīs	fandīs
voc.	fande	fanda	fandum	voc.	fandī	fandae	fanda

Usus

Latinitas postclassica

saec. VI.

• nomen verbale vel participiale fandus fanda fandum; pleraque enim verba etiam si participia futura passiva non habent, nomina tamen formae huiuscemodi pleraque habere inveniuntur. —Partitiones Prisciani (ca. 500). ed. Grammatici Latini, ex recensione Henrici Keilii.

Dictiones collatae

Antonyma · contraria

1. nefandus, infandus

Translationes

Qui dici potest	dilatare ▼

Qui dici potest	collabi ▲

Anglice: which can be said (en), allowable (en), right (en) Francogallice: dont on peut parler (fr), légitime (de), juste (de) Germanice: sagbar (de), erlaubt (de), recht (de) Italice: che può dire e confessare (it), lecito (it), giusto (it)