facis

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg facis dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
facis secunda singularis praesens activa indicativus faciō (facere)
Forma Modus flexurae originis
facis casus genitivus singularis substantivi fax

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈfa.kis/(classice)
Syllabificatio phonetica: fa·cis — morphologica: fac-is

Loci[+/-]

Velleius Paterculus
ca. -20…+35
Marcus Manilius
fl. 14
Lucius Annaeus Seneca
-3…+65
C. Plinius Secundus 23-79 Apuleius
ca. 125-170
Isidorus Hispalensis
560-636
antiq. class.class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Huic atrocitati adiectum scelus unicum. Quippe iuvenis specie excellens necdum duodevicesimum transgressus annum immunisque delictorum paternorum, Fulvii Flacci filius, quem pater legatum de condicionibus miserat, ab Opimio interemptus est. Quem cum haruspex Tuscus amicus flentem in vincula duci vidisset, ‘Quin tu hoc potius, inquit, facis?’ protinusque illiso capite in postem lapideum ianuae carceris effusoque cerebro expiravit. —Historiae Romanae Vellei [1][2]

class.

  • quod ferrum calidi solvant atque aera camini
consummentque foci Cererem, tua munera surgent.
addis et in vestes studium mercemque fugantem
frigora, brumalem servans per saecula sortem,
qua retrahis ductas summa ad fastigia noctes
nascentemque facis revocatis lucibus annum. —Astronomicon M. Manilii [3][2]

class.

  • Quid aliud debeo quam exeuntem hortari et cum bonis ominibus emittere? “Vade fortiter, vade feliciter! Nihil dubitaveris: redderis. Non de re sed de tempore est quaestio, facis quod quandoque faciendum est. Nec rogaveris nec timueris nec te velut in aliquod malum exiturum tuleris retro: rerum natura te, quae genuit, expectat et locus melior ac tutior.” —Naturales quaestiones Senecae [4][2]

saec. I.

  • Sed haec quis possit intrepidus aestimare subiturus ingenii tui iudicium, praesertim lacessitum? neque enim similis est condicio publicantium et nominatim tibi dicantium. tum possem dicere: ‘Quid ista legis, Imperator? humili vulgo scripta sunt, agricolarum, opificum turbae, denique studiorum otiosis. quid te iudicem facis? cum hanc operam condicerem, non eras in hoc albo. maiorem te sciebam, quam ut descensurum huc putarem.’ —Naturalis historia Plinii [5][2]

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

  • Sed ego gnarus latrones illac ad reliquas commeasse praedas renitebar firmiter atque sic in animo meo tacitus expostulabam: «Quid facis, infelix puella? Quid agis? Cur festinas ad Orcum? Quid meis pedibus facere contendis? Non enim te tantum verum etiam me perditum ibis.» —Metamorphoseon libri XI Apulei [6]

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

  • Inter ironiam autem et antiphrasim hoc distat, quod ironia pronuntiatione sola indicat quod intellegi vult, sicut cum dicimus omnia agenti male: «Bonum est, quod facis»; antiphrasis vero non voce pronuntiantis significat contrarium, sed suis tantum verbis, quorum origo contraria est. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis [7][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Velleius Paterculus, Historiarum ad M. Vinicium consulem libri duo (ed. J. Hellegouarc'h, Paris 1982). Liber II. Caput VII. p. 2 — facis
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Vicicitatio: facis.
  3. 3.0 3.1 Marcus Manilius - Astronomicon libri quinque. (Bibliotheca Augustana): Liber quartus, versus 255 — facis
  4. 4.0 4.1 Lucius Annaeus Seneca - Naturales quaestiones. (The Latin Library):  Tomus / Liber 6. 32, versus 6 — facis
  5. 5.0 5.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Universitas Turicensis, Liber 1, cap. Praefatio, [6] — facis
  6. Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber VI. Capitulum XXIX. Versus 7 — facis
  7. 7.0 7.1 Isidorus Hispalensis - Etymologiarum libri XX. (Bibliotheca Augustana):  Liber I. De tropis. Caput XXXVII. [25] — facis