elatioris

Discretiva

elatioris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ēlātiōris	casus genitivus singularis	ēlātior (ēlātus comparativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /eːlaːtiˈoːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ē·lā·ti·ō·ris — morphologica: elat-ior-is

Usus

Latinitas postclassica

saec. VI.

• Has igitur propositiones Syriano calculis colligente, nos quoque nominatim disposuimus, idcirco quoniam facilior fides habebitur numero, si per exempla prodantur. Simul etiam, quoniam male doctus de his propositionibus perversissime contendebat, et affirmationes quidem negationum loco ponens, per negationes vero affirmationum totum ordinem confundebat. Quare ne quem illius oratio a rectae rationis veritate traduceret, idcirco hanc ad elatioris memoriae subsidium fecimus dispositionem. —De interpretatione Aristotelis maior Boethii (ca. 480-524). Liber quartus. De enuntiationibus infinitis.