effutite

Discretiva

effutite dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales¹

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
effūtīte	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	effūtiō (effūtīre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈtiːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·te — morphologica: ef-fut-ite

Proprietates grammaticales²

Forma	Modus flexurae	originis
effūtīte	casus vocativus singularis · genus masculinum	participii effūtītus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ef.fuːˈtiːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ef·fū·tī·te — morphologica: ef-futit-e

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.  (1183 p.C.n.)

• Ad hunc fontem aquarum viventium longe positi convenite, et quos tenet mundi sapientia, ab ejus vos compedibus expedite: tumorem philosophicum iteratis vomitibus effutite, vino draconum ebrii, vestri ruinam studii, potu aquae vivido resarcite. —Commentaria in Cantica canticorum Philippi de Harveng (1100–1183). Liber quartus. Caput XXVIII.