Discretiva
|
dubitastis dictio est in variis linguis:
|
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma
|
Persona
|
Tempus
|
Vox
|
Modus
|
Verbum
|
dubitāstis
|
secunda pluralis
|
perfectum
|
activa
|
indicativus
|
dubitō (dubitāre)
|
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
- Syllabificatio phonetica: du·bi·tās·tis — morphologica: dubita[v-i]stis
|
M. Tullius Cicero -106…-43
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
antiq.
|
class.
|
I
|
II
|
III
|
IV
|
V
|
VI
|
VII
|
VIII
|
IX
|
X
|
XI
|
XII
|
XIII
|
XIV
|
XV
|
XVI
|
XVII
|
XVIII
|
XIX
|
XX
|
XXI
|
Latinitas Romana
class. (57 a.C.n. / 697 a.u.)
- quo facto utrumque confessus est, et se illorum vitam desiderare et magno in periculo rem publicam futuram, si, cum hostes atque interfectores rei publicae revixissent, ego non revertissem. itaque illo ipso tamen anno, cum ego cessissem, princeps autem civitatis non legum praesidio, sed parietum vitam suam tueretur, res publica sine consulibus esset neque solum parentibus perpetuis, verum etiam tutoribus annuis esset orbata, sententias dicere prohiberemini, caput meae proscriptionis recitaretur, numquam dubitastis meam salutem cum communi salute coniungere. —Post reditum in senatu oratio Ciceronis [1][2]
Fontes