dubitasse

Discretiva

dubitasse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dubitāsse

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitāsse	—	perfectum	activa	infinitivus	dubitō (dubitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.biˈtaːs.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tās·se — morphologica: dubit-a[v-i]sse

Formae aliae

• dubitāvisse

Italice

dubitasse

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitasse	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	dubitare

Appellatio pronuntiatusque

API: /du.biˈtas.se/

Syllabificatio phonetica: du·bi·tas·se — morphologica: dubit-asse

Loci

P. Cornelius Tacitus ca. 105-110

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• adfore Britanniam, secutura Germanorum auxilia: male fidas provincias, precarium seni imperium et brevi transiturum: panderet modo sinum et venienti Fortunae occurreret. merito dubitasse Verginium equestri familia, ignoto patre, imparem si recepisset imperium, tutum si recusasset: Vitellio tris patris consulatus, censuram, collegium Caesaris et imponere iam pridem imperatoris dignationem et auferre privati securitatem. quatiebatur his segne ingenium ut concupisceret magis quam ut speraret. —Historiae P. Cornelii Taciti