dubitabant

Discretiva

dubitabant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitābant	tertia pluralis	imperfectum	activa	indicativus	dubitō (dubitāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /dubiˈtaːbant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tā·bant — morphologica: dubit-abant

Loci

Titus Livius -58…+17

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• mors Scipionis falso credita occaecabat animos, sub cuius volgatam mox famam non dubitabant totam Hispaniam arsuram bello. in eo tumultu et sociis pecunias imperari et diripi propinquas urbes posse; et turbatis rebus cum omnia omnes auderent minus insignia fore quae ipsi fecissent. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Haec Craterus. Nec ceteri dubitabant, quin coniurationis indicium suppressurus non fuisset nisi auctor aut particeps. Quem enim pium et bonae mentis, non amicum modo, sed ex ultima plebe, auditis, quae ad eum delata erant, non protinus ad regem fuisse cursurum? —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I.

• Cur enim aut e duro natam virgam, aut etiam ex fecundo malleolo, quem ipsi probassent, decisam sagittam repudiabant, si nihil interesse ducebant, ex quo loco semina legerentur? Num quia vim fecunditatis certis quasi membris inesse non dubitabant, idcirco pampinarium et sagittam velut inutiles ad deponendum prodentissime damnaverunt? —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Videbatur compluribus in extremo verbo menda esse. Debuisse enim scribi putabant non ‘futurum’, sed ‘futuram’, neque dubitabant, quin liber emendandus esset, ne, ut in Plauti comoedia moechus, sic enim mendae suae inludiabant, ita in Ciceronis oratione soloecismus esset ‘manifestarius’. —Noctes Atticae A. Gellii