dubita

Discretiva

dubita dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: dubita

Dictiones similes

• Dacoromane: dubită
• Dacoromane: dubița

Formae affines

Latine

dubita

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dubita	casus nominativus singularis · genus femininum	participii dubitus
dubita	casus vocativus singularis · genus femininum	participii dubitus
dubita	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii dubitus
dubita	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii dubitus
dubita	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii dubitus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdubita/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·ta — morphologica: dubit-a

dubitā

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubitā	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	dubitō (dubitāre)

Forma	Modus flexurae	originis
dubitā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii dubitus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdubitaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: du·bi·tā — morphologica: dubit-a

Dacoromane

dubita

Proprietates grammaticales¹

Forma	Modus flexurae	originis
dubita	casus nominativus/accusativus singularis articulatus · genus femininum	adiectivi dubit

Appellatio pronuntiatusque

API: /duˈbita/

Syllabificatio phonetica: du·bi·ta — morphologica: dubit-a

Proprietates grammaticales²

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubita	tertia singularis	imperfectum	activa	indicativus	dubita

Appellatio pronuntiatusque

API: /dubiˈta/

Syllabificatio phonetica: du·bi·ta — morphologica: dubit-a

Italice

dubita

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dubita	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	dubitare
dubita	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	dubitare

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈdubita/

Syllabificatio phonetica: du·bi·ta — morphologica: dubit-a