donavere

Discretiva

donavere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dōnāvēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	dōnō (dōnāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /doːnaːˈweːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dō·nā·vē·re — morphologica: donav-ere

Formae aliae

• dōnāvērunt, dōnārunt

Loci

Titus Livius –58…+17

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 246 u.c.)

• Utrimque constitit fides: et Romani pignus pacis ex foedere restituerunt, et apud regem Etruscum non tuta solum sed honorata etiam virtus fuit, laudatamque virginem parte obsidum se donare dixit; ipsa quos vellet legeret. Productis omnibus elegisse impubes dicitur, quod et virginitati decorum et consensu obsidum ipsorum probabile erat eam aetatem potissimum liberari ab hoste quae maxime opportuna iniuriae esset. Pace redintegrata Romani novam in femina virtutem novo genere honoris, statua equestri, donavere: in summa Sacra via fuit posita virgo insidens equo. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Sunt adhuc aliquae non omittendae in auro differentiae. auxilia quippe et externos torquibus aureis donavere, at cives non nisi argenteis, praeterque armillas civibus dedere, quas non dabant externis. —Naturalis historia Plinii