doluere

E Victionario

Discretiva

doluere dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
doluēre tertia pluralis perfectum activa indicativus doleō (dolēre)

Appellatio[+/-]

API: /do.luˈeːre/(classice)
Syllabificatio phonetica: do·lu·ē·re — morphologica: dolu-ere

Formae aliae[+/-]

Loci[+/-]

P. Ovidius Naso
-42…+18
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (versio II, ca. 5 p.C.n.)

  • scilicet aeterni falsum iurare puellis
di quoque concedunt, formaque numen habet.
perque suos illam nuper iurasse recordor
perque meos oculos: en doluere mei!
Dicite, di, si vos inpune fefellerat illa,
alterius meriti cur ego damna tuli?
an non invidiae vobis Cepheia virgo est,
pro male formosa iussa parente mori? —Amores Ovidii Nasonis [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Publius Ovidius Naso - Amores (versio II, ca. 5). (Bibliotheca Augustana): Liber tertius, 3, versus 14 — doluere
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: doluere.