dilatio
Appearance
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /diːˈlaːtioː/ (classice) - Syllabificatio phonetica: dī·lā·ti·ō — morphologica: di-lat-io
Notatio
[+/-]Nomen substantivum
[+/-]dīlātĭ|ō, -ōnis fem. [1][2][3][4][5]
- Temporis prorogatio, sive extensio
Declinatio
[+/-]| f. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | dīlātiō | dīlātiōnēs | I |
| gen. | dīlātiōnis | dīlātiōnum | II |
| dat. | dīlātiōnī | dīlātiōnibus | III |
| acc. | dīlātiōnem | dīlātiōnēs | IV |
| abl. | dīlātiōne | dīlātiōnibus | VI |
| voc. | dīlātiō | dīlātiōnēs | V |
Dictiones collatae
[+/-]Translationes
[+/-]| Temporis prorogatio, sive extensio | dilatare ▼ |
|---|
| Temporis prorogatio, sive extensio | collabi ▲ |
|---|
|
Fontes
- ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 132 — “DĪLĀTĬO, ōnis, f. 3.”
- ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. I, p. 828 — “dīlātĭo, ōnis, f. [differo, no B, 3]”
- ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — dīlātio, ōnis, f. (differo) (tom. 1, p. 2164)
- ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — dilatio
- ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — dilatio