deridete

Discretiva

deridete dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

dērīdēte

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dērīdēte	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	dērīdeō (dērīdēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːriːˈdeːte/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·rī·dē·te — morphologica: de-rid-ete

Italice

deridete

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
deridete	secunda pluralis	praesens	activa	indicativus	deridere
deridete	secunda pluralis	praesens	activa	imperativus	deridere

Appellatio pronuntiatusque

API: /deridete/

Syllabificatio phonetica: de·ri·de·te — morphologica: derid-ete

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Qui ita dicerent, eos negavit adhuc se vidisse Antonius et eis hoc nomen dixit eloquentiae solis esse tribuendum. Qua re omnis istos me auctore deridete atque contemnite, qui se horum, qui nunc ita appellantur, rhetorum praeceptis omnem oratoriam vim complexos esse arbitrantur neque adhuc quam personam teneant aut quid profiteantur intellegere potuerunt. —De oratore Ciceronis