deridere

Discretiva

deridere dictio est in variis linguis:

• Italice: deridere

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dērīdēre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	dērīdeō
dērīdēre	—	praesens	activa	infinitivus	dērīdeō

Appellatio pronuntiatusque

API: /deːriːˈdeːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dē·rī·dē·re — morphologica: de-rid-ere

Loci

Marcus Valerius Martialis 40-103

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85 p.C.n.)

• Nasutus sis usque licet, sis denique nasus,

Quantum noluerat ferre rogatus Atlans,

Et possis ipsum tu deridere Latinum:

Non potes in nugas dicere plura meas,

Ipse ego quam dixi. Quid dentem dente iuvabit

Rodere? carne opus est, si satur esse velis.

Ne perdas operam: qui se mirantur, in illos

Virus habe, nos haec novimus esse nihil.

Non tamen hoc nimium nihil est, si candidus aure,

Nec matutina si mihi fronte venis. —Xenia M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Atque ego scio nonnullos et cum primis Aemilianum istum facetiae sibi habere res divinas deridere. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei