curavi

Discretiva

curavi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cūrāvī	prima singularis	perfectum	activa	indicativus	cūrō (cūrāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuːˈraːwiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cū·rā·vī — morphologica: curav-i

Italice

curavi

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
curavi	secunda singularis	imperfectum	activa	indicativus	curare

Appellatio pronuntiatusque

API: /kuˈravi/

Syllabificatio phonetica: cu·ra·vi — morphologica: cur-avi

Loci

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

Petronius Arbiter ca. 14-66

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Ante senectutem curavi, ut bene viverem, in senectute, ut bene moriar; bene autem mori est libenter mori. Da operam, ne quid umquam invitus facias. Quicquid necesse futurum est repugnanti, volenti necessitas non est. Ita dico: qui imperia libens excipit, partem acerbissimam servitutis effugit, facere quod nolit. Non qui iussus aliquid facit, miser est, set qui invitus facit. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.

• Sed ego non mehercules corporaliter illam aut propter res venerias curavi, sed magis quod benemoria fuit. Si quid ab illa petii, nunquam mihi negatum; fecit assem, semissem habui; quicquid habui, in illius sinum demandavi, nec unquam fefellitus sum. Huius contubernalis ad villam supremum diem obiit. Itaque per scutum per ocream egi aginavi, quemadmodum ad illam pervenirem: scitis autem, in angustiis amici apparent. —Satyricon T. Petronii Arbitri

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Sed providentia deum, quae nihil impunitum nocentibus permittit, priusquam iste clandestinis itineribus elaberetur, mane praestolatus ad gravissimum iudicii vestri sacramentum eum curavi perducere. —Metamorphoseon libri XI Apulei