crevissent

Discretiva

crevissent dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
crēvissent	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	crēscō (crēscere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kreːˈwissent/

(classice)

Syllabificatio phonetica: crē·vis·sent — morphologica: crev-issent

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58/+17

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Iam accepta in Ponto calamitate ex eo proelio de quo vos paulo ante invitus admonui, cum socii pertimuissent, hostium opes animique crevissent, satis firmum praesidium provincia non haberet, amisissetis Asiam, Quirites, nisi ad ipsum discrimen eius temporis divinitus Cn. Pompeium ad eas regiones Fortuna populi Romani attulisset. —De imperio Cn. Pompei ad Quirites oratio Ciceronis

class.

• Cum diu anceps fuisset certamen et Saguntinis, quia praeter spem resisterent, crevissent animi, Poenus, quia non vicisset, pro victo esset, clamorem repente oppidani tollunt hostemque in ruinas muri expellunt, inde impeditum trepidantemque exturbant, postremo fusum fugatumque in castra redigunt. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Non plane hic, sed Romae inventum caput dicimus. iterum id accidisse tradunt, cum in fastigium eiusdem delubri praeparatae quadrigae fictiles in fornace crevissent, iterum simili modo retentum augurium. —Naturalis historia Plinii