communicatos

Discretiva

communicatos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicātōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii commūnicātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkaːtoːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·tōs — morphologica: com-municat-os

Loci

Titus Livius -58...+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 392 u.c.)

• Post tanti prodigii procurationem eodem anno de Hernicis consultus senatus, cum fetiales ad res repetendas nequiquam misisset, primo quoque die ferendum ad populum de bello indicendo Hernicis censuit populusque id bellum frequens iussit. L. Genucio consuli ea provincia sorte evenit. In exspectatione civitas erat, quod primus ille de plebe consul bellum suis auspiciis gesturus esset, perinde ut evenisset res, ita communicatos honores pro bene aut secus consulto habitura. —Ab urbe condita Titi Livii