communicata

Discretiva

communicata dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

commūnicāta

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicāta	casus nominativus singularis · genus femininum	participii commūnicātus
commūnicāta	casus vocativus singularis · genus femininum	participii commūnicātus
commūnicāta	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii commūnicātus
commūnicāta	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii commūnicātus
commūnicāta	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii commūnicātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkaːta/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·ta — morphologica: com-municat-a

commūnicātā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicātā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii commūnicātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkaːtaː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·tā — morphologica: com-municat-a

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58...+17

Macrobius fl.c.420

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Multa praetereo, quae temporibus illis inter nos familiarissime dicta, scripta, communicata sunt; graviora enim consecuta sunt. Et initio belli civilis, cum Brundisium versus ires ad Caesarem, venisti ad me in Formianum: primum hoc ipsum quanti, praesertim temporibus illis! deinde oblitum me putas consilii, sermonis, humanitatis tuae? quibus rebus interesse memini Trebatium. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.  (anno 346 u.c.)

• Quam rem aegre passos Iulium Corneliumque ferunt, magnoque certamine animorum rem actam, cum primores patrum, nequiquam conquesti non esse in auctoritate senatus tribunos militum, postremo etiam tribunos plebi appellarent et consulibus quoque ab ea potestate vim super tali re inhibitam referrent, tribuni plebi, laeti discordia patrum nihil esse in se iis auxilii dicerent, quibus non civium, non denique hominum numero essent: si quando promiscui honores, communicata res publica esset, tum se animadversuros ne qua superbia magistratuum inrita senatus consulta essent: interim patricii soluti legum magistratuumque viverent verecundia, per se quoque tribuni agerent. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. V.

• omnes Praetextatum secuti ad disserendum Eustathium provocaverunt. haec ex aequo impossibilia putentur, vel Iovi fulmen vel Herculi clavam vel versum Homero subtrahere, quod etsi fieri possent, alium tamen nullum deceret vel fulmen praeter Iovem iacere, vel certare praeter Herculem robore, vel canere quod cecinit Homerus: hic opportune in opus suum quae prior vates dixerat transferendo fecit ut sua esse credantur. ergo pro voto omnium feceris si cum hoc coetu communicata velis quaecumque vestro noster poeta mutuatus est.’ —Saturnalia Macrobii