amicitias

Discretiva

amicitias dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
amīcitiās	casus accusativus pluralis	substantivi amīcitia

Appellatio pronuntiatusque

API: /amiːˈki.ti.aːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·mī·ci·ti·ās — morphologica: amiciti-as

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Gaius Valerius Catullus -87…-54

Titus Livius -58…+17

P. Ovidius Naso -42…+18

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Marcus Valerius Martialis 40-103

P. Cornelius Tacitus 55–117

Aulus Gellius ca. 130-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

class.

class.

I

I

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• nam cum solitudo et vita sine amicis insidiarum et metus plena sit, ratio ipsa monet amicitias comparare, quibus partis confirmatur animus et a spe pariendarum voluptatum seiungi non potest. —De finibus Ciceronis

class.

• Si quicquam mutis gratum acceptumve sepulcris

accidere a nostro, Calve, dolore potest,

quo desiderio veteres renovamus amores

atque olim missas flemus amicitias:

certe non tanto mors immatura dolorist

Quintiliae, quantum gaudet amore tuo. —Carmina Catulli

class.

• Albani diruta Alba Romam traducti sunt, Latini Sabini in civitatem accepti. Volgatum illud, quia verum erat, in proverbium venit, amicitias immortales, mortales inimicitias debere esse. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Turpe quidem dictu, sed – si modo vera fatemur –

vulgus amicitias utilitate probat.

Cura quid expediat prius est quam quid sit honestum,

et cum fortuna statque caditque fides. —Epistulae ex Ponto Ovidii Nasonis

saec. I.

• utraque sortiuntur Galli et praecinunt responsa, sed Magi utique circa hanc insaniunt: hac perunctos inpetrare quae velint, febres abigere, amicitias conciliare nullique non morbo mederi. —Naturalis historia Plinii

saec. I.

• Neque erat difficile vel veteribus vel novis exemplis palam facere, non aliunde maiores opes, honores, amicitias, laudem praesentem, futuram hominibus contigisse, nisi indignum litteris esset, ab opere pulcherrimo, cuius tractatus atque ipsa possessio plenissimam studiis gratiam refert, hanc minorem exigere mercedem, more eorum, qui a se non virtutes sed voluptatem, quae fit ex virtutibus, peti dicunt. —Institutio oratoria Quintiliani

saec. I.

• Praestiteris caro - quis non hoc laudet? - amico,

Ut potior vita sit tibi sancta fides;

Sed reddare tuis tandem mansure Sabinis

Teque tuas numeres inter amicitias. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• nam situs gentium, varietates proeliorum, clari ducum exitus retinent ac redintegrant legentium animum: nos saeva iussa, continuas accusationes, fallaces amicitias, perniciem innocentium et easdem exitii causas coniungimus, obvia rerum similitudine et satietate. —Annales P. Cornelii Taciti

saec. II.

• Ad hoc color quidam vetustatis in his versibus tam reverendus est, suavitas tam inpromisca tamque a fuco omni remota est, ut mea quidem sententia pro antiquis sacratisque amicitias legibus observandi, tenendi colendique sint. —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Fuerunt in Grecia sapientes habiti qui dicerent nimias amicitias fugiendas, rationem afferentes quod innumeris et inevitabilibus nostris laboribus ac curis honeratos stultum sit alienis involvi et unius humeros multorum fasce pregravari satis sub proprio fatigatos; fundamentum beate vite securitatem: hoc velut ariete convelli, si eterna pro amicis solicitudo animum impellat et, ut ait Cicero, tanquam parturiat «unus pro pluribus». —Rerum memorandarum libri Petrarcae