amicitiae

Discretiva

amicitiae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
amīcitiae	casus genitivus singularis	substantivi amīcitia
amīcitiae	casus dativus singularis	substantivi amīcitia
amīcitiae	casus nominativus pluralis	substantivi amīcitia
amīcitiae	casus vocativus pluralis	substantivi amīcitia

Appellatio pronuntiatusque

API: /amiːˈki.ti.ae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: a·mī·ci·ti·ae — morphologica: amiciti-ae

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43	T. Lucretius Carus –95…–55	Gaius Valerius Catullus -87…-54	Titus Livius -58/+17	Petronius Arbiter ca. 14-66	Marcus Valerius Martialis 40-103	C. Plinius Secundus 23-79	Quintus Curtius Rufus ca. 50	P. Cornelius Tacitus ca. 116	Apuleius ca. 125-170	Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430	Ulco Cats Bussemaker 1810–1865
class.	class.	class.	class.	I	I	I	I	II	II	IV	XIX

Latinitas Romana

class.

• praeclare enim Epicurus his paene verbis: ‘Eadem’, inquit, ‘scientia confirmavit animum, ne quod aut sempiternum aut diuturnum timeret malum, quae perspexit in hoc ipso vitae spatio amicitiae praesidium esse firmissimum.’ —De finibus Ciceronis

class.

• Nec me animi fallit Graiorum obscura reperta

difficile inlustrare Latinis versibus esse,

multa novis verbis praesertim cum sit agendum

propter egestatem linguae et rerum novitatem;

sed tua me virtus tamen et sperata voluptas

suavis amicitiae quemvis efferre laborem

suadet et inducit noctes vigilare serenas

quaerentem dictis quibus et quo carmine demum

clara tuae possim praepandere lumina menti,

res quibus occultas penitus convisere possis. —De rerum natura Lucretii

class.

• Iocundum, mea vita, mihi proponis amorem

hunc nostrum inter nos perpetuumque fore. -

di magni, facite, ut vere promittere possit,

atque id sincere dicat et ex animo,

ut liceat nobis tota perducere vita

aeternum hoc sanctae foedus amicitiae. —Carmina Catulli

class.

• Notitiamque eam brevi apud regem liberaliter dextereque obeundo officia in familiaris amicitiae adduxerat iura, ut publicis pariter ac privatis consiliis bello domique interesset et per omnia expertus postremo tutor etiam liberis regis testamento institueretur. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Quod si utique proclamabat facinore opus est, nudo ecce iugulum, convertite huc manus, imprimite mucrones. Ego mori debeo, qui amicitiae sacramentum delevi. —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.

• Pauper amicitiae cum sis, Lupe, non es amicae,

Et queritur de te mentula sola nihil.

Illa siligineis pinguescit adultera cunnis,

Convivam pascit nigra farina tuum;

Incensura nives dominae Setina liquantur,

Nos bibimus Corsi pulla venena cadi;

Empta tibi nox est fundis non tota paternis,

Non sua desertus rura sodalis arat;

Splendet Erythraeis perlucida moecha lapillis,

Ducitur addictus, te futuente, cliens;

Octo Syris suffulta datur lectica puellae,

Nudum sandapilae pondus amicus erit.

I nunc et miseros, Cybele, praecide cinaedos:

Haec erat, haec cultris mentula digna tuis. —Epigrammata M. Valerii Martialis

saec. I.

• at e contrario amicitiae exempla sunt, praeter illa quorum diximus societatem, ballaena et musculus, quando praegravi superciliorum pondere obrutis eius oculis infestantia magnitudinem vada praenatans demonstrat oculorumque vice fungitur. —Naturalis historia Plinii

saec. I.

• Hic, cum scripsissem ei pro iure tam familiaris usus atque amicitiae, qualis sors edita esset Iovis Hammonis oraculo, sustinuit rescribere, mihi se quidem gratulari, quod in numerum deorum receptus essem, ceterum misereri eorum, quibus vivendum esset sub eo, qui modum hominis excederet. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Latinitas postclassica

saec. II.

• nam haud procul tentorio eius non ignobilis barbarus cum telo repertus ordinem insidiarum seque auctorem et socios per tormenta edidit, convictique et puniti sunt qui specie amicitiae dolum parabant. —Annales P. Cornelii Taciti

saec. II.

• Ibi commodum Venerem lavantem natantemque propter assistens indicat adustum filium eius gravi vulneris dolore maerentem dubium salutis iacere, iamque per cunctorum ora populorum rumoribus conviciisque variis omnem Veneris familiam male audire, quod ille quidem montano scortatu tu vero marino natatu secesseritis, ac per hoc non voluptas ulla non gratia non lepos, sed incompta et agrestia et horrida cuncta sint, non nuptiae coniugales non amicitiae sociales non liberum caritates, sed enormis colluvies et squalentium foederum insuave fastidium. —Metamorphoseon libri XI Apulei

saec. IV.

• Ita enim iam sese habet humanum genus, ut aliis qui se non continent, non solum per nuptias occupatis, sed multis etiam per illicitos concubitus luxuriantibus, bono Creatore de malis eorum faciente quod bonum est, non desit numerositas prolis et abundantia successionis, unde sanctae amicitiae conquirantur. —De bono coniugali Augustini

Latinitas nova

saec. XIX.

• Nam ea quae sunt ab Empedocle supposita, non sunt causae; neque haec est amicitiae vel dissidii essentia; sed illius est coniungere, huius vero secernere. —Aristotelis Physica Bussemakeri