aestimaturum

Discretiva

aestimaturum dictio est in variis linguis:

Forma	Modus flexurae	originis
aestimātūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii aestimātūrus
aestimātūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii aestimātūrus
aestimātūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii aestimātūrus
aestimātūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii aestimātūrus

API: /ae̯stimaːˈtuːrum/

Syllabificatio phonetica: aes·ti·mā·tū·rum — morphologica: aestimat-ur-um

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class.

Ceterum, etsi Cotys Persei gratiam praetulisset amicitiae populi Romani, magis quid se dignum esset, quam quid merito eius fieri posset, aestimaturum, filium atque obsides ei remissurum. Beneficia gratuita esse populi Romani; pretium eorum malle relinquere in accipientium animis quam praesens exigere. —Ab urbe condita Titi Livii ^[1]

saec. I.

Contra Theaetetus Atheniensis orsus est dicere: Neminem pium habitu corporis suos aestimaturum, utique saevitia hostis, non natura calamitosos. Dignum esse omni malo, qui erubesceret fortuito: tristem enim de mortalitate ferre sententiam et desperare misericordiam, quia ipse alteri denegaturus sit. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi ^[2]^[3]

↑ Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber XLV, caput 42, [10] — aestimaturum
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named CurtiusRufus
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q