adferat

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg adferat dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
adferat tertia singularis praesens activa coniunctivus adferō (adferre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈadferat/(classice)
Syllabificatio phonetica: ad·fe·rat — morphologica: ad-fer-at

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
Titus Livius -58/+17P. Ovidius Naso -42…+18 C. Plinius Secundus 23-79 Decimus Iunius Iuvenalis
100-128
antiq. class.class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Hic ego: Laudare igitur eloquentiam et quanta vis sit eius expromere quantamque eis qui sint eam consecuti dignitatem adferat, neque propositum nobis est hoc loco neque necessarium. —Brutus Ciceronis [1][2]

class.

  • Bene vertat, inquit obsideamus Lacedaemonem quando ita placet; illud modo ne fallat: cum res tam lenta quam ipsi scitis, oppugnatio urbium sit et obsidentibus prius saepe quam obsessis taedium adferat, iam nunc hoc ita proponere vos animis oportet, hibernandum circa Lacedaemonis moenia esse. —Ab urbe condita Titi Livii [3][2]

class.

  • fac plebem, mihi crede, tuam; sit semper in illa
ianitor et thalami qui iacet ante fores.
nec dominam iubeo pretioso munere dones:
parva, sed e parvis callidus apta dato.
dum bene dives ager, cum rami pondere nutant,
adferat in calatho rustica dona puer.
rure suburbano poteris tibi dicere missa,
illa vel in Sacra sint licet empta via.
adferat aut uvas, aut quas Amaryllis amabat –
at nunc castaneas non amat illa nuces. —Ars amatoria Ovidii Nasonis [4][2]

saec. I.

  • fit Campano simile in multis partibus Italiae provinciisque, sed octonas plumbi libras addunt et carbone recocunt propter inopiam ligni. quantum ea res differentiae adferat, in Gallia maxime sentitur, ubi inter lapides candefactos funditur; exurente enim coctura nigrum atque fragile conficitur. —Naturalis historia Plinii [5]

saec. II.

  • haec illi veteres praecepta minoribus; at nunc
post finem autumni media de nocte supinum
clamosus iuvenem pater excitat: ‹accipe ceras,
scribe, puer, vigila, causas age, perlege rubras
maiorum leges; aut vitem posce libello,
sed caput intactum buxo narisque pilosas
adnotet et grandes miretur Laelius alas;
dirue Maurorum attegias, castella Brigantum,
ut locupletem aquilam tibi sexagesimus annus
adferat; aut, longos castrorum ferre labores
si piget et trepidum solvunt tibi cornua ventrem
cum lituis audita, pares quod vendere possis
pluris dimidio, nec te fastidia mercis
ullius subeant ablegandae Tiberim ultra,
neu credas ponendum aliquid discriminis inter
unguenta et corium: lucri bonus est odor ex re
qualibet. illa tuo sententia semper in ore
versetur dis atque ipso Iove digna poeta:
«unde habeas quaerit nemo, sed oportet habere.»› —Saturae D. Iuni Iuvenalis [6][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - Brutus. (The Latin Library): 6, [25] — adferat
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Vicicitatio: adferat.
  3. 3.0 3.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (Universitas Turicensis): Liber XXXIV, caput 34, [2] — adferat
  4. 4.0 4.1 Publius Ovidius Naso - Ars amatoria. (Bibliotheca Augustana): Liber secundus, versus 264. — adferat
  5. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). LacusCurtius: Liber XXXIV, 20. p. [96] — adferat
  6. 6.0 6.1 Decimus Iunius Iuvenalis, Saturae. (Ed. brevique adnotatione critica instr. W. V. Clausen, Oxford 1959). Satura XIV, versus 198 — adferat