Jump to content

absolvis

E Victionario

Discretiva

absolvis dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
absolvis secunda singularis praesens activa indicativus absolvō (absolvere)

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /abˈsol.wis/(classice)
Syllabificatio phonetica: re·sol·vis — morphologica: ab-solv-is

Esperantice[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
absolvis
praeteritum activa indicativus absolvi

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

absolvisAPI: [abˈsol.vis]
Syllabificatio phonetica: ab·sol·vis — morphologica: ab-solv-is

Loci[+/-]

Marcus Valerius Martialis
40–103
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

  • Caesaris Augusti lascivos, livide, versus
Sex lege, qui tristis verba latina legis:
‘Quod futuit Glaphyran Antonius, hanc mihi poenam
Fulvia constituit, se quoque uti futuam.
Fulviam ego ut futuam? quid si me Manius oret
Pedicem, faciam? non puto, si sapiam.
“Aut futue, aut pugnemus” ait. Quid, quod mihi vita
Carior est ipsa mentula? Signa canant!’
Absolvis lepidos nimirum, Auguste, libellos,
Qui scis Romana simplicitate loqui. —Epigrammata M. Valerii Martialis [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Valerius Martialis - Epigrammata. (Bibliotheca Augustana): Liber undecimus. XX, versus 9 — absolvis
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: absolvis.