viatur

Discretiva

viatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
viātur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	viō (viāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiˈaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tur — morphologica: vi-atur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI. (ca. 540-548 p.C.n.)

• Via enim dicitur, quod per eam unusquisque transeuntium viatur. Iter, quasi iterum actus, quod agendo iteratur. —Expositio in Psalterium / Expositio Psalmorum Cassiodori Vivariensis (ca. 485-585).