viatores

Discretiva

viatores dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viātōrēs	casus nominativus pluralis	substantivi viātor
viātōrēs	casus accusativus pluralis	substantivi viātor
viātōrēs	casus vocativus pluralis	substantivi viātor

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiaːˈtoːreːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tō·rēs — morphologica: viator-es

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-20

L. Iunius Moderatus Columella ca. 4-70

C. Plinius Secundus 23-79

P. Cornelius Tacitus ca. 55-117

Apuleius ca. 125-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

I

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (66 a.C.n.)

• Facile hoc Habitus patiebatur, facile Cannutius, at non Oppianicus neque patronus eius L. Quinctius; qui, cum esset illo tempore tribunus plebis, convicium C. Iunio iudici quaestionis maximum fecit ut ne sine illo in consilium iretur; cumque id ei per viatores consulto neglegentius agi videretur, ipse e publico iudicio ad privatum Staieni iudicium profectus est et illud pro potestate dimitti iussit; Staienum ipse ad subsellia adduxit. —Pro Aulo Cluentio Habito oratio Ciceronis

class. (ca. 30/22 a.C.n.)

• Non minus in Macedonia quo loci sepultus est Euripides, dextra ac sinistra monumenti advenientes duo rivi concurrunt in unum, e quibus ad unum accumbentes viatores pransitare solent propter aquae bonitatem, ad rivum autem, qui est ex altera parte monumenti, nemo accedit, quod mortiferam aquam dicitur habere. —De architectura Vitruvii

saec. I.

• Illis enim temporibus, ut ante iam diximus, proceres civitatis in agris morabantur et, cum consilium publicum desiderabatur, a villis arcessebantur in senatum; ex quo, qui eos evocabant, viatores nominati sunt. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae

saec. I.

• tales tum etiam viatores erant, quod ipsum nomen inditum est subinde ex agris senatum ducesque arcessentibus. at nunc eadem illa vincti pedes, damnatae manus inscriptique vultus exercent, non tam surda tellure, quae parens appellatur colique dicitur et ipso honore his absumpto, ut non invita ea et indignante credatur id fieri. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 116 p.C.n.)

• Publius Gallus eques Romanus, quod Faenio Rufo intimus et Veteri non alienus fuerat, aqua atque igni prohibitus est. liberto et accusatori praemium operae locus in theatro inter viatores tribunicios datur. —Annales P. Cornelii Taciti

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

• At ille deum fidem clamitans et cruorem uxoris abstergens altius quiritabat: Quid miseros homines et laboriosos viatores tam crudelibus animis invaditis atque obteritis? Quas praedas inhiatis? Quae damna vindicates? At non speluncas ferarum vel cautes incolitis barbarorum, ut humano sanguine profuso gaudeatis. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Multi famam se mereri sperant, cum infamiam mereantur, et ceu viatores erronei, dum accedere extimant, retrocedunt. —De remediis utriusque fortune Petrarcae