ventibus

Discretiva

ventibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ventibus	casus dativus pluralis	substantivi ventus (ventūs)
ventibus	casus ablativus pluralis	substantivi ventus (ventūs)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈwentibus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ven·ti·bus — morphologica: vent-ibus

Usus

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Verum qui fide digniores sunt dicunt hunc inter altissimos montes tam continentis quam insule nunc huc nunc illuc assiduis et impetuosis ventibus ac montibus propriis adeo temere rapi ut non nunquam ex altissimo monte videatur deici preceps, et in flexuosis revolutus procellis tam vasto absque intermissione agitatur impulsu ut nulla in eo navigiis statio tuta sit. —De montibus lacubus fluminibus stagnis et paludibus et de nominibus maris Joannis Boccatii (1313-1375). [4] - EURIPUS