transmissurum

Discretiva

transmissurum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
trānsmissūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii trānsmissūrus
trānsmissūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii trānsmissūrus
trānsmissūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii trānsmissūrus
trānsmissūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii trānsmissūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /traːns.misˈsuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: trāns·mis·sū·rum — morphologica: trans-miss-ur-um

Formae aliae

• trāmissūrum

Loci

M. Tullius Cicero –106…–43

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (56 a.C.n. / 698 a.u.)

• Tuas mirifice litteras exspecto: atque adhuc clausum mare fuisse scio, sed quosdam venisse tamen Olbia dicebant, qui te unice laudarent plurimique in provincia fieri dicerent: eosdem aiebant nuntiare te prima navigatione transmissurum; id cupio et, quamquam te ipsum scilicet maxime, tamen etiam litteras tuas ante exspecto. Mi frater, vale. —Epistolae ad Quintum fratrem Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105–110 p.C.n.)

• Postera die quartadecima legio in superiorem pro vinciam Gallo Annio missa: Cerialis exercitum decima ex Hispania legio supplevit: Civili Chaucorum auxilia venere. Non tamen ausus oppidum Batavorum armis tueri, raptis quae ferri poterant, ceteris iniecto igni, in insulam concessit, gnarus deesse navis efficiendo ponti, neque exercitum Romanum aliter transmissurum: quin et diruit molem a Druso Germanico factam Rhenumque prono alveo in Galliam ruentem, disiectis quae morabantur, effudit. Sic velut abacto amne tenuis alveus insulam inter Germanosque continentium terrarum speciem fecerat. —Historiae P. Cornelii Taciti