transitivum

Discretiva

transitivum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
trānsitīvum	casus accusativus singularis · genus masculinum	adiectivi trānsitīvus
trānsitīvum	casus nominativus singularis · genus neutrum	adiectivi trānsitīvus
trānsitīvum	casus accusativus singularis · genus neutrum	adiectivi trānsitīvus
trānsitīvum	casus vocativus singularis · genus neutrum	adiectivi trānsitīvus

Appellatio pronuntiatusque

API: /traːnsiˈtiːwum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: trāns·i·tī·vum / trān·si·tī·vum — morphologica: trans-itiv-um

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

• Nunquam vero debet fieri periodus inter verbum transitivum et illud quod terminat eius transitum; nam illud quod eius transitum terminat est accusativus casus, sive sit dictio simplex, sive sit oratio materialiter retenta. —Opus tertium Rogerii Baconis (c.1214–1294). Caput LXII.