tranquillitatum

Discretiva

tranquillitatum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
tranquillitātum	casus genitivus pluralis	substantivi tranquillitās

Appellatio pronuntiatusque

API: /tran.kwil.liˈtaːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tran·quil·li·tā·tum — morphologica: tranquillitat-um

Loci

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Ipse est enim spirituum ponderator, mulcens eos in suavitate blandimentorum et tranquillitatum, castigansque eos in tribulatione dolorum et miseriarum, ut excutiantur ad rectam mensuram, quam contra eum nec currendo nec fugiendo transcendere valent, nisi quantum ipse probat juxta merita eorum, … —Scivias Hildegardis sive libri visionum ac revelationum Hildegardis