tractarunt

Discretiva

tractarunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
tractārunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	tractō (tractāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /trakˈtaːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: trac·tā·runt — morphologica: tracta[v-e]runt

Formae aliae

• tractāvērunt
• tractāvēre

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 85 a.C.n. / 669 a.u.)

• Nobis autem commodior illa partitio videatur esse, quae in quinque partes tributa est, quam omnes ab Aristotele et Theophrasto profecti maxime secuti sunt. Nam quemadmodum illud superius genus argumentandi, quod per inductionem sumitur, maxime Socrates et Socratici tractarunt, sic hoc, quod per ratiocinationem expolitur, summe est ab Aristotele [atque a Peripateticis] et Theophrasto frequentatum, deinde a rhetoribus iis, qui elegantissimi atque artificiosissimi putati sunt. —De inventione Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Δουλότερος Μεσσήνης, id est Servilior Messena. De minime liberis dicebatur et alieno viventibus arbitrio. Lacedaemonii Messenios, quod iterum atque iterum descivissent, in servitutem redegerunt eosque durius etiam quam reliquos servos tractarunt, ne denuo res novas moliri possent. Historia refertur a Pausania in Messenicis et a Justino libro Epitomarum tertio. —Adagiorum chiliades Erasmi