torminibus

E Victionario

Discretiva

torminibus dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
torminibus casus dativus pluralis substantivi tormina
torminibus casus ablativus pluralis substantivi tormina

Appellatio[+/-]

API: /torˈmi.ni.bus/(classice)
Syllabificatio phonetica: tor·mi·ni·bus — morphologica: tormin-ibus

Loci[+/-]

Aulus Cornelius Celsus ca.
-25…+50
C. Plinius Secundus
23–79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30 p.C.n.)

  • Articulorum vero vitia, ut podagrae cheragraeque, si iuvenes temptarunt neque callum induxerunt, solvi possunt; maximeque torminibus leniuntur et quocumque modo venter fluit. —De Medicina Celsi [1]

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

  • Hyacinthus in Gallia maxime provenit. hoc ibi fuco hysginum tingunt. radix est bulbacea, mangonicis venaliciis pulchre nota, quae e vino dulci inlita pubertatem coercet et non patitur erumpere. torminibus et araneorum morsibus resistit. urinam impellit. contra serpentes et scorpiones morbumque regium semen eius cum habrotono datur. —Naturalis historia Plinii [2][3]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber secundus, VIII. Quae notae in quoque morbi genere vel spem vel pericula ostendant. [10] — torminibus
  2. 2.0 2.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXI, cap. 97, [170] — torminibus
  3. 3.0 3.1 Vicicitatio: torminibus.