torminibus

Discretiva

torminibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
torminibus	casus dativus pluralis	substantivi tormina
torminibus	casus ablativus pluralis	substantivi tormina

Appellatio pronuntiatusque

API: /torˈmi.ni.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tor·mi·ni·bus — morphologica: tormin-ibus

Loci

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Articulorum vero vitia, ut podagrae cheragraeque, si iuvenes temptarunt neque callum induxerunt, solvi possunt; maximeque torminibus leniuntur et quocumque modo venter fluit. —De Medicina Celsi

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Hyacinthus in Gallia maxime provenit. hoc ibi fuco hysginum tingunt. radix est bulbacea, mangonicis venaliciis pulchre nota, quae e vino dulci inlita pubertatem coercet et non patitur erumpere. torminibus et araneorum morsibus resistit. urinam impellit. contra serpentes et scorpiones morbumque regium semen eius cum habrotono datur. —Naturalis historia Plinii