titillentur

Discretiva

titillentur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
tītillentur	tertia pluralis	praesens	passiva	coniunctivus	tītillō (tītillāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlentur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·len·tur — morphologica: titill-entur

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV. - saec. V.

• In lumbis et umbilicis, ventris voluptas, vel carnis luxuria intelligitur, quae membris genitalibus post primi hominis lapsum inserta est, ut supra modum legis naturalis illa membra, et quando non vult homo, incentivis libidinis titillentur: et ita voluptatum sectatores, diabolo fortitudinem propriis vitiis ministrantes, de parte illius et consortes efficiuntur, ut sint membra eius, quorum tamquam corporis sui ipse est caput. —Commentaria in Iob Hieronymi Stridonensis. (340-420). Caput XL.