titillantur
Discretiva
 |
titillantur dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| tītillantur | tertia pluralis | praesens | passiva | indicativus | tītillō (tītillāre) |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /tiːtilˈlantur/ (classice) - Syllabificatio phonetica: tī·til·lan·tur — morphologica: titill-antur
Loci
[+/-]| Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430 |
||||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas postclassica
[+/-]
- Non sint solliciti, si concupiscentiis illicitis titillantur: non sint solliciti, quod videtur adhuc esse lex in membris repugnans legi mentis. —Sermones de Scripturis Augustini [1][2]