Jump to content

terminavit

E Victionario

Discretiva

terminavit dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
termināvit tertia singularis perfectum activa indicativus terminō (termināre)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /termiˈnaːwit/(classice)
Syllabificatio phonetica: ter·mi·nā·vit morphologica: terminav-it

Loci

[+/-]
M. Fabius Quintilianus
ca. 35-100
Aurelius Augustinus Hipponensis
354-430
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

saec. I.

  • Verum id ipsum anguste Zoilus terminavit, qui id solum putaverit schema, quo aliud simulatur dici quam dicitur, quod sane vulgo quoque sic accipi scio; unde et figuratae controversiae quaedam, de quibus post paulo dicam, vocantur. —Institutio oratoria Quintiliani [1][2]

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. IV.

  • A sapientia coepit, ad timorem terminavit: tanquam descendens locutus est a summis ad ima, a sapientia ad timorem. —Sermones de tempore Augustini [3][2]

Fontes

  1. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Quintilianus
  2. 1 2 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
  3. Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Augustinus