terminavit
Appearance
Discretiva
| terminavit dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]| Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
|---|---|---|---|---|---|
| termināvit | tertia singularis | perfectum | activa | indicativus | terminō (termināre) |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /termiˈnaːwit/ (classice) - Syllabificatio phonetica: ter·mi·nā·vit — morphologica: terminav-it
Loci
[+/-]| M. Fabius Quintilianus ca. 35-100 |
Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430 |
|||||||||||||||||||||
| antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas Romana
[+/-]
- Verum id ipsum anguste Zoilus terminavit, qui id solum putaverit schema, quo aliud simulatur dici quam dicitur, quod sane vulgo quoque sic accipi scio; unde et figuratae controversiae quaedam, de quibus post paulo dicam, vocantur. —Institutio oratoria Quintiliani [1][2]
Latinitas postclassica
[+/-]
- A sapientia coepit, ad timorem terminavit: tanquam descendens locutus est a summis ad ima, a sapientia ad timorem. —Sermones de tempore Augustini [3][2]