terminandi

Discretiva

terminandi dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
terminandī	—	—	activa	gerundium­	genitivo	terminō (termināre)

Forma	Modus flexurae	originis
terminandī	casus genitivus singularis · genus masculinum	gerundivi terminandus
terminandī	casus genitivus singularis · genus neutrum	gerundivi terminandus
terminandī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	gerundivi terminandus
terminandī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	gerundivi terminandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /termiˈnandiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ter·mi·nan·dī — morphologica: termin-and-i

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Sed quid amplius immorer, quando et sermo pergit in prolixiorem modum, quam petit terminandi necessitas, et sententia mea iam satis sit nota, vel quid certum teneam, vel unde adhuc dubitem, et quare dubitem? —De Genesi ad litteram Augustini