terminabatur

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg terminabatur dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
terminābātur tertia singularis imperfectum passiva indicativus terminō (termināre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /terminaːˈbaːtur/(classice)
Syllabificatio phonetica: ter·mi·nā·bā·tur — morphologica: termin-abatur

Loci[+/-]

Aulus Gellius
ca. 130-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica[+/-]

saec. II.

  • Antiquissimum autem pomerium, quod a Romulo institutum est, Palatini montis radicibus terminabatur. —Noctes Atticae A. Gellii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aulus Gellius, Noctes Atticae libri viginti. (Peter K. Marshall, Oxonii MCMLXVIII). Liber XIII, 14. p. [1] — terminabatur
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: terminabatur.