tegens

tegēns

 → Discretiva 

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈte.geːns/

(classice)

Syllabificatio phonetica: te·gēns — morphologica: teg-ens

Notatio

← Latine: tegō

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
tegēns	—	praesens	activa	participium	tegō (tegere)

Translationes

Participium	dilatare ▼

Participium	collabi ▲

Anglice: covering (en) Germanice: deckend (de), bedeckend (de)

Discretiva

tegens dictio est in variis linguis:

• Batave: tegens
• Suecice: tegens

Suecice

tegens

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
tegens	casus genitivus singularis articulatus	substantivi teg

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Nec mora, cum omnibus illis cibariis vasculis raptim remotis laciniis cunctis suis renudata crinibusque dissolutis ad hilarem lasciviam in speciem Veneris quae marinos fluctus subit pulchre reformata, paulisper etiam glabellum feminal rosea palmula potius obumbrans de industria quam  tegens  verecundia: «Proeliare» inquit «et fortiter proeliare, nec enim tibi cedam nec terga vortam; comminus in aspectum, si vir es, derige et grassare naviter et occide moriturus. Hodierna pugna non habet missionem.» —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → tegens (Vicicitatio)