stellarum

Discretiva

stellarum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
stēllārum	casus genitivus pluralis	substantivi stēlla

Appellatio pronuntiatusque

API: /steːlˈlaːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: stēl·lā·rum — morphologica: stell-arum

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Iam singulas virgines, quae deae putabantur, sui tutabantur comites, Iunonem quidem Castor et Pollux, quorum capita cassides ovatae  stellarum  apicibus insignes contegebant, sed et isti Castores erant scaenici pueri. Haec puella varios modulos Iastia concinente tibia procedens quieta et inadfectata gesticulatione nutibus honestis pastori pollicetur, si sibi praemium decoris addixisset, sese regnum totius Asiae tributuram. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → stellarum (Vicicitatio)