soluto

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg soluto dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

solūtō[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
solūtō casus dativus singularis · genus masculinum participii solūtus
solūtō casus ablativus singularis · genus masculinum participii solūtus
solūtō casus dativus singularis · genus neutrum participii solūtus
solūtō casus ablativus singularis · genus neutrum participii solūtus
solūtō casus dativus singularis substantivi solūtum
solūtō casus ablativus singularis substantivi solūtum

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /soˈluːtoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: so·lū·tō — morphologica: solut-o

Loci[+/-]

Aulus Cornelius Celsus 30 C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • At in eo, qui circumcisus est, sub circulo glandis scalpello deducenda cutis ab interiore colest. Non ita dolet, quia summo soluto deduci deorsum usque ad pubem manu potest; neque ideo sanguis profluet. —De Medicina Celsi [1][2]

saec. I.

  • qua in ostentatione ut vi<n>ctae praebentur accipitri, inplicatis strepitu pinnis, qui non nisi ipsis alarum umeris eliditur, alioquin soluto volatu multum velociores. —Naturalis historia Plinii [3][2]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber septimus, 25. p. [1c] — soluto
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: soluto.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber decimus, 52. p. [108] — soluto