solutis

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg solutis dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
solūtīs casus dativus pluralis participii solūtus
solūtīs casus ablativus pluralis participii solūtus
solūtīs casus dativus pluralis substantivi solūtum
solūtīs casus ablativus pluralis substantivi solūtum

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /soˈluːtiːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: so·lū·tīs — morphologica: solut-is

Loci[+/-]

Aulus Cornelius Celsus 30
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • Nam plus ex maiore, plus nondum solutis inflammationibus naturaliter fertur. —De Medicina Celsi [1][2]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber quintus, 26. p. [20f] — solutis
  2. Vicicitatio: solutis.