serveris

Discretiva

serveris dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servēris	secunda singularis	praesens	passiva	coniunctivus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /serˈweːris/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vē·ris — morphologica: serv-eris

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Cui miles: Ne, quaeso, paveas, soror. Frater huc veni salvare animam, non perdere. Serva me, ut ipsa serveris. Quasi adulter ingressus, si vis, martyr egrediar. —De virginibus Ambrosii Mediolanensis (c.339-397)