Jump to content

servavere

E Victionario

Discretiva

servavere dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
servāvēre tertia pluralis perfectum activa indicativus servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /serwaːˈweːre/(classice)
Syllabificatio phonetica: ser·vā·vē·re — morphologica: servav-ere

Formae aliae

[+/-]

Loci

[+/-]
C. Plinius Secundus 23-79 Franciscus Petrarca
1304-1374
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Veteres quattuor omnino servavere per totidem mundi partes – ideo nec Homerus plures nominat – hebeti, ut mox iudicatum est, ratione; secuta aetas octo addidit nimis subtili atque concisa. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Latinitas humanistica

saec. XIV.

  • Addebam Athenienses, qui bello cum Lacedemoniis suscepto, afflictis ad ultimum fortunis, amissis ducibus exercituque deleto et Siracusio in equore tota pene classe consumpta, quod unum supererat, servavere animos, brevique post terra marique per omnia se se magnifice ulti sunt. —Epistole familiares Petrarcae [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber secundus, cap. 46, [119] — servavere
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: servavere.
  3. 3.0 3.1 Franciscus Petrarca (Italice: Francesco Petrarca) - Epistole familiares. (Universitas Turicensis): Liber XVII. 3: [38] — servavere