servasset

Discretiva

servasset dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servāsset	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /serˈwaːsset/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vās·set — morphologica: serva[v-i]sset

Formae aliae

• servāvisset

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Ovidius Naso -42…+18

Velleius Paterculus ca. -20…+35

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Quintus Curtius Rufus fl. 50

Petronius Arbiter ca. 14-66

C. Plinius Secundus 23-79

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

class.

class.

class.

I

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (59 a.C.n. / 695 a.u.)

• Nam adhuc haec ἐσοφίζετο, se leges Caesaris probare, actiones ipsum praestare debere; agrariam legem sibi placuisse, potuerit intercedi necne nihil ad se pertinere; de rege Alexandrino placuisse sibi aliquando confici; Bibulus de caelo tum servasset necne sibi quaerendum non fuisse; de publicanis voluisse illi ordini commodare; quid futurum fuerit si Bibulus tum in forum descendisset se divinare non potuisse. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• cum redeo mecumque deae memorata retracto,

esse metus coepit, ne iura iugalia coniunx

non bene servasset: facies aetasque iubebat

credere adulterium, prohibebant credere mores;

sed tamen afueram, sed et haec erat, unde redibam,

criminis exemplum, sed cuncta timemus amantes. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

class.

• Sua Caesarem in Hispaniam comitata fortuna est, sed nullum umquam atrocius periculosiusque ab eo initum proelium adeo ut plus quam dubio Marte descenderet equo consistensque ante recedentem suorum aciem, increpita prius fortuna quod se in eum servasset exitum, denuntiaret militibus vestigio se non recessurum: proinde viderent quem et quo loco imperatorem deserturi forent. —Historiae Romanae Vellei

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Quos ego nihil temptasse iudico, quia nemo in splendida persona periclitari coniectura sua voluerit, ne occidisse, nisi servasset, videretur: veri tamen simile est potuisse aliquid cogitare, detracta tali verecundia, et fortasse responsurum fuisse id, quod aliquis esset expertus. —De Medicina Celsi

saec. I.

• Horret animus cogitationem rei, quam paulo ante vidimus. Eloqui timeo invicti corporis spolia inertissimas manus fuisse infecturas, nisi te interceptum misericors in nos fortuna servasset. Totidem proditores, totidem desertores sumus, quot te non potuimus persequi. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I.

• Eumolpus, qui tam frugi erat ut illi etiam ego puer viderer, non dislulit puellam invitare ad pygesiaca sacra. Sed et podagricum se esse lumborumque solutorum omnibus dixerat, et si non servasset integram simulationem, periclitabatur totam paene tragoediam evertere. —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• quod si civicae honos uno aliquo ac vel humillimo cive servato praeclarus sacerque habetur, quid tandem existimari debet unius virtute servatus universus exercitus? dabatur haec viridi e gramine decerpto inde, ubi obsessos servasset aliquis. namque summum apud antiquos signum victoriae erat herbam porrigere victos, hoc est terra et altrice ipsa humo et humatione etiam cedere, quem morem etiam nunc durare apud Germanos scio. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Tiberium tamen Caesarem consultum, an civicam coronam capere posset, qui civem in proelio servasset et hostes ibidem duos interfecisset, sed locum, in quo pugnabat, non retinuisset eoque loco hostes potiti essent, rescripsisse dicit eum quoque civica dignum videri, quod appareret e tam iniquo loco civem ab eo servatum, ut etiam a fortiter pugnantibus retineri non quiverit. —Noctes Atticae A. Gellii