servabamur

Discretiva

servabamur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servābāmur	prima pluralis	imperfectum	passiva	indicativus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /serwaːˈbaːmur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vā·bā·mur — morphologica: serv-abamur

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Idcirco autem magni illius Iob putredine vermium corruptum corpus inhorruit; quia ille vir fortis probabatur ad gloriam, nos vero ut infirmi servabamur ad gratiam. —Homiliae Maximi Taurinensis. (m. ca. 420)