sciuri

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg sciuri dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
sciūrī casus genitivus singularis substantivi sciūrus
sciūrī casus nominativus pluralis substantivi sciūrus
sciūrī casus vocativus pluralis substantivi sciūrus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /skiˈuːriː/(classice)
Syllabificatio phonetica: sci·ū·rī — morphologica: sciur-i

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Provident tempestatem et sciuri obturatisque, qua spiraturus est ventus, cavernis ex alia parte aperiunt fores. de cetero ipsis villosior cauda pro tegumento est. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber octavus, 58. p. 128 — sciuri
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: sciuri.