sanguinum

Discretiva

sanguinum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
sanguinum	casus genitivus pluralis	substantivi sanguis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈsan.gwi.num/

(classice)

Syllabificatio phonetica: san·gui·num — morphologica: sanguin-um

Usus

Latinitas nova

saec. XXI. (9 Ianuarii 2006)

• Homines pestilentes dissipant civitatem;

sapientes vero avertunt furorem.

Vir sapiens si cum stulto contenderit,

sive irascatur, sive rideat, non inveniet requiem.

Viri sanguinum oderunt simplicem;

iusti autem quaerunt animam eius.

Totum spiritum suum profert stultus;

sapiens differt, et reservat in posterum. —Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam. Vetus Testamentum. Liber Psalmorum. Caput 29, [10].